Kościół rzymskokatolicki: wierzenia i praktyki

Katolicyzm rzymski: wierzenia i praktyki

 Katolicyzm rzymski to religia starożytna, a jednocześnie wciąż najważniejsza religia na świecie. Jest jedną z trzech religii abrahamowych obok judaizmu i islamu, które wszystkie mają wspólne korzenie, mianowicie Abrahama. To bardzo ważna religia, która obejmuje każdy zakątek świata i ma największą liczbę wyznawców w porównaniu z innymi wielkimi religiami, takimi jak judaizm czy islam. Wiara ta ma głęboko zakorzenione fundamenty na świecie. Przezwyciężyła wiele przeszkód i problemów. Jednak wciąż stoi dumnie jak nigdy.

Tło

Religia rozpoczęła się wraz z Jezusem Chrystusem i Jego naukami, które miały miejsce około 4 p.n.e. do 30 n.e., a przez Jego śmierć wiara się umocniła i rozprzestrzeniła na cały świat przez Jego uczniów, a zwłaszcza przez św. Piotra. To on jako pierwszy sprawował posługę w Rzymie około pierwszego wieku n.e., gdy sam Jezus mianował Piotra głową Kościoła.

Każdy, kto został przyłapany na praktykowaniu tej religii, był prześladowany przez wszystkich, ponieważ pogaństwo wciąż było powszechne, a religią państwową Rzymu w pierwszych latach. Jak mówi przysłowie: „Gdy jesteś w Rzymie, rób jak Rzymianie.” Dopiero w roku 313 wyznawcy Jezusa Chrystusa zyskali oddech, gdy cesarz Konstantyn I zalegalizował praktykowanie chrześcijaństwa. Prześladowania zostały mocno zniechęcone i wtedy chrześcijanie mogli otwarcie wyznawać swoją wiarę. Dzięki krucjatom, inkwizycjom i wyprawom chrześcijaństwo stało się bardziej rozpowszechnione i zostało zaakceptowane przez wielu wyznawców na całym świecie jako religia główna.

Święta Biblia

Biblia jest najczęściej czytaną książką na całym świecie. Jej wyjątkowość w porównaniu z innymi książkami jest bardzo widoczna, ponieważ to na niej chrześcijanie opierają swoją religię i praktyki. Podobnie jak Koran jest niezbędny dla muzułmanów, Biblia jest również niezwykle ważna w poznawaniu nauk katolicyzmu rzymskiego. Słowo „Biblia” pochodzi od łacińskiego „bíblia” i greckiego „bíblos”. Termin ten oznacza książkę lub księgi i może pochodzić od starożytnego egipskiego portu Byblos, skąd eksportowano papirus używany do produkcji ksiąg i zwojów do Grecji.

Różne określenia Biblii to Pismo Święte, Święte Pisma, Pismo lub Pisma, co oznacza święte pisma. Biblia dzieli się na dwie części: Stary i Nowy Testament, z których każda zawiera wiele ksiąg napisanych przez różnych autorów.

Biblia to zbiór 66 ksiąg napisanych przez około 40 autorów, w trzech unikalnych dialektach, na trzech różnych kontynentach, na przestrzeni około 1600 lat. Biblia twierdzi, że jest natchniona i nieomylna. Oznacza to, że Biblia deklaruje, iż pochodzi od Boga i jest wolna od błędów we wszystkim, o czym mówi.

Biblia zawiera różnorodne style pisania, takie jak historia, poezja, prawo i proroctwo, i musi być interpretowana z uwzględnieniem tych stylów. Jest źródłem religii chrześcijańskiej, ponieważ Biblia zawiera słowa Boga i wskazuje, jak chrześcijanin ma stosować Boże objawienia w swoim życiu. W samym Starym Testamencie cztery kategorie dzielą księgę na podstawie stylu i sposobu pisania. Podziały te nazywają się:

• Pięcioksiąg – Rodzaju, Wyjścia, Kapłańska, Liczb, Powtórzonego Prawa
• Historyczne – Jozuego, Sędziów, Rut, Pierwsza Samuela, Druga Samuela, Pierwsza Królewska, Druga Królewska, Pierwsza Kronik, Druga Kronik, Ezdrasza, Nehemiasza, Estery
• Poetyckie – Hioba, Psalmów, Przysłów, Kaznodziei, Pieśń nad Pieśniami
• Prorocze –

Prorocy więksi – Izajasza, Jeremiasza, Lamentacje, Ezechiela, Daniela

Prorocy mniejsi – Ozeasza, Joela, Amosa, Abdiasza, Jonasza, Micheasza, Nahuma, Habakuka, Sofoniasza, Aggeusza, Zachariasza, Malachiasza

A Nowy Testament dzieli się na trzy części:

• Księgi historyczne – Mateusza, Marka, Łukasza, Jana, Dzieje Apostolskie
• Listy paulowe – Rzymian, 1 Koryntian, 2 Koryntian, Galatów, Efezjan, Filipian, Kolosan, 1 Tesaloniczan, 2 Tesaloniczan, 1 Tymoteusza, 2 Tymoteusza, Tytusa, Filemona
• Listy niepauliańskie – Hebrajczyków, Jakuba, 1 Piotra, 2 Piotra, 1 Jana, 2 Jana, 3 Jana, Judy, Objawienie

Wiara chrześcijańska opiera się na Piśmie Świętym. Kluczową nauką w chrześcijaństwie jest nieomylność Pisma Świętego, co oznacza, że Pismo Święte w swoim oryginalnym, ręcznie spisanym stanie jest wolne od błędów.

Sama Księga Pisma Świętego głosi, że jest natchnionym Słowem Bożym, czyli „Bogiem tchnionym”. Rozwija się jako niebiańska opowieść miłosna między Stwórcą Bogiem a przedmiotem Jego miłości – człowiekiem. Na kartach Dobrej Księgi poznajemy Bożą relację z ludzkością, Jego motywy i plany, od samego początku czasu i na wieki.

Głównym tematem Świętej Księgi jest Boży plan zbawienia – Jego sposób udzielenia wyzwolenia od grzechu i śmierci wiecznej przez pokutę i wiarę. W Starym Testamencie idea odkupienia jest ustanowiona w wyzwoleniu Izraela z Egiptu w Księdze Wyjścia. Nowy Testament odkrywa źródło zbawienia: Jezusa Chrystusa. Przez wiarę w Jezusa wierni są ocaleni od Bożego sądu nad grzechem i jego konsekwencjami.

Świętość

Święci to ludzie, którzy naśladują przykład Jezusa Chrystusa i żyją zgodnie z Jego naukami. Istnieje wiele wariantów definicji, ponieważ może to również oznaczać świętych mężczyzn i kobiety, którzy wstąpili do Nieba, przekazując nasze modlitwy bezpośrednio do Boga. Samo słowo pochodzi od łacińskiego „Sanctus”, co oznacza święty. Można poznać jego definicję z prawdziwego tłumaczenia podstawowego słowa. Tytuł świętego nie ogranicza się tylko do mężczyzn i kobiet, którzy są naśladowcami nauk Jezusa Chrystusa i prowadzili niezwykłe życie. Może również odnosić się do aniołów, którzy zajmują wysokie miejsca w hierarchii anielskiej.

Z początkowego obejmowania wszystkich chrześcijan żyjących wartościami Chrystusa, tytuł został zawężony do wyjątkowych osób, które wykazały heroiczne cnoty przewyższające zwykłego wierzącego. Podczas gdy niektórzy zmagali się nawet z utrzymaniem iskierki wiary i wartości, ci święci poświęcili swoje oddanie, czas i życie swojej sprawie. Praktykowali wartości religijne takie jak miłość, wiara i nadzieja, naturalnie ukazując dary Ducha Świętego w swoim życiu. Stopniowo to rozumienie świętości stało się bardziej znane wielu osobom, które po śmierci były czczone jako święci przez lokalne wspólnoty Kościoła. Jedną z dobrze znanych świętych, która została kanonizowana za heroiczne czyny, była Joanna d’Arc, Dziewica Orleańska.

W procesie kanonizacji każdy święty może zostać uznany przez wszystkich chrześcijan na świecie za świętego. Papież Urban VIII w 1643 roku wydał list apostolski Caelestis Hierusalem cives, w którym stwierdził, że prawo do kanonizacji i beatyfikacji przysługuje wyłącznie Stolicy Apostolskiej. Inne zmiany obejmują wymagania dotyczące dowodów na świętość i cnoty kandydata. Powstało także stanowisko Promotora Wiary, który zajmuje się kwestionowaniem cnót kandydata na świętego.

Obecny proces beatyfikacji został ustanowiony od 1983 roku na mocy konstytucji apostolskiej Divinus Perfectionis Magister papieża Jana Pawła II. Kandydat na świętego musi najpierw zostać nazwany Sługą Bożym (Servus Dei po łacinie), a osoba ta jest tak określana co najmniej pięć lat po swojej śmierci przez biskupa miejsca, gdzie zmarła. Diecezja przeprowadza dokładne badanie dzieł kandydata, przyjmuje listy i kazania, sporządza szczegółową biografię oraz zbiera świadectwa świadków. Jeśli przyszły święty umrze, udziela się zgody na ekshumację i zbadanie ciała Sługi Bożego, aby upewnić się, że nie doszło do przesądnej lub herezjalnej czci wobec osoby.

Następujący status, który osiąga kandydat, to Czcigodny, w którym Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zaleca papieżowi, aby ogłosił Sługę Bożego „Rycerskim w Cnotoch”, co oznacza, że praktykował on w sposób szlachetny doskonałości miłości, wiary i nadziei. Czcigodni w tym momencie przechodzą do beatyfikacji, gdy są uważani za „godnych przekonania”, innymi słowy, gdy kongregacja jest pewna, że dana osoba jest w niebie i zbawiona.

Ostatecznie osoba beatyfikowana może zostać kanonizowana na świętego, jeśli co najmniej dwa cuda zostaną dokonane za jej wstawiennictwem po śmierci. Dopiero wtedy może zostać przeprowadzony Ryt Kanonizacji przez papieża, który ogłasza, że dana osoba jest z Bogiem i stanowi godny przykład naśladowania Chrystusa. Wśród najnowszych kanonizowanych osób są papieże Jan XXIII i Jan Paweł II w 2014 roku oraz Matka Teresa z Kalkuty w 2016 roku.

Katolicy wierzą, że dwa rodzaje świętych (uznani i kanonizowani) są już w niebie, dlatego wymogiem procesu kanonizacji jest potwierdzenie cudów dokonanych przez zmarłego chrześcijanina po jego śmierci. Kościół naucza, że takie cuda są skutkiem wstawiennictwa świętego u Boga w niebie. Uświęceni święci mogą być czczeni wszędzie i modlono się do nich swobodnie, a ich życie jest stawiane chrześcijanom nadal walczącym na ziemi jako wzory do naśladowania.

Wiara

Podstawowa idea katolików zawiera się w Credo Apostolskim, które zawiera to, w co każdy chrześcijanin powinien wierzyć. Credo Apostolskie to podsumowanie tego, co oznacza być chrześcijaninem, i jest ono najczęściej odmawiane w kościołach chrześcijańskich. Oto Credo Apostolskie:

Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego,

Stworzyciela nieba i ziemi.

Wierzę w Jezusa Chrystusa, Jego jedynego Syna, Pana naszego,

który został poczęty przez Ducha Świętego

narodzony z Maryi Dziewicy,

cierpiał pod Poncjuszem Piłatem,

został ukrzyżowany, umarł i został pogrzebany.

Zstąpił do piekieł.

Trzeciego dnia zmartwychwstał.

Wstąpił do nieba

i zasiada po prawicy Boga Ojca wszechmogącego.

Stamtąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.

Wierzę w Ducha Świętego,

święty Kościół katolicki,

wspólnota świętych,

odpuszczenie grzechów,

zmartwychwstanie ciała,

i życie wieczne. Amen.

Jak widać, podsumowuje ono to, w co każdy chrześcijanin powinien wierzyć: w Trójcę Świętą, Niepokalane Poczęcie Jezusa Chrystusa, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa oraz sam Kościół. Credo Apostolskie to świetne streszczenie podstawowych przekonań chrześcijańskich. Zainteresowani poszukiwacze i rozwijający się chrześcijanie mogą dobrze zrozumieć chrześcijańskie przekonania, rozważając fundamentalne prawdy przedstawione w Credo Apostolskim, wraz z autentycznymi, wspierającymi fragmentami z natchnionego Słowa Bożego.

Pisane formy tej doktryny sięgają III wieku. Została ona stworzona w ograniczonym zakresie jako reakcja na gnostycyzm, który uniemożliwiał uznanie fizycznej rzeczywistości Jezusa. Credo służy jako codzienne przypomnienie, co oznacza bycie chrześcijaninem, a dzięki temu Credo każdy, kto próbowałby zboczyć z drogi Pana, zostanie przyciągnięty z powrotem do światła i pozna prawdę o tym, co oznacza być chrześcijaninem.

Byłeś w Rzymie, aby podziwiać Bazylikę św. Piotra? Powinieneś ją odwiedzić!

Miłego dnia i niech Bóg Ci błogosławi.

Czytaj dalej

• Nowa strona na Facebooku jest już AKTYWNA!
• Modlitwa Cudu - Jezus Cię wysłucha
• 15 Obietnic Matki Bożej za odmawianie Różańca